شرح لغات و اصطلاحات
أحد:
مسأله وحدانیت در خداوند متعال، با وحدت در سایر موجودات تفاوت اساسی دارد؛ زیرا وحدت در سایر موجودات، حاکی از مرکب بودن آنهاست ولی وحدانیت در مورد خداوند، به معنای نفی ترکیب است.
صمد:
در روایات و لغت، به معنای «ما لا جوف له» ترجمه شده؛ اما برخی به اشتباه و با تکیه بر فهم خود، صمد را به معانی دیگری (پُر بودن) ترجمه کرده¬اند که نتیجه آن، وحدت وجود است که باطل می¬باشد؛ بنابراین، صمد به معنای فاقد اجزاء، زمان، مکان و... است.
اوّل، قدیم و آخر:
به معنای قدمت زمانی نیست؛ بلکه ذات خداوند متعال خالی از زمان است و قبل و بعدی ندارد و «آخر» بودن هم به معنای این نیست که خدا بعد از همه باشد از لحاظ زمانی؛ پس اینکه چیزی قبل یا بعد از خدا واقع شود اصلا معنی ندارد.
الباقی الذی لا نهایة له:
این مفاهیم نیز باید بدون در نظر گرفتن زمان تصور شوند زیرا زمان، مخلوق خداوند است و در مورد خداوند متعال راه ندارد.