آنچه که منصوب و غیر منصوب می آیند:
الف: تمییز
ب: باب اشتغال
ج: منادی
د: مستثنی
وَكُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِي عُنُقِهِ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كِتَابًا يَلْقَاهُ مَنْشُورًا
وَكُلَّ إِنْسَانٍ: از باب اشتغال منصوب است. (مورد جایز الوجهین: نصب و رفع)
إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ
الَّذِينَ: مستثنی و محلا منصوب است، چون مستثنی متصل و در کلام مثبت و تام است، لذا واجب النصب است.
وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا
إِيَّاهُ: مستثنی، منصوب، کلام غیر موجب و غیر تام است، لذا تابع قبل است، و «احدا» در تقدیر به عنوان مفعول به «تعبدوا» منصوب بوده لذا مستثنی نیز منصوب است.
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَىٰ وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ
إِبْلِيسَ: مستثنی و منصوب، کلام تام و موجب است البته استثناء منقطع است، ( مستثنی واجب النصب می باشد.)
قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزًا
أَيَّامٍ: تمییز عدد و مضاف الیه لذا مجرور است.
رَمْزًا: مستثنی و منصوب، در وجه نصب دو قول ذکر شده:
الف: چون منقطع است منصوب است (زیرا رمز از جنس کلام نیست)
ب: استثناء متصل است.
یَا عَلِیُّ، مَنْ حَفِظَ مِنْ أُمَّتِی أَرْبَعِینَ حَدِیثاً یَطْلُبُ بِذَلِکَ وَجْهَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ حَشَرَهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ مَعَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِینَ وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفِیقاً.
عَلِیُّ: منادا است، مبنی بر رفع، محلا منصوب،
حدیثا: تمییز عدد.
السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا شَهْرَ اللَّهِ الْأَکْبَرَ وَ یَا عِیدَ أَوْلِیَائِهِ الْأَعْظَمَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَکْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْأَوْقَاتِ وَ یَا خَیْرَ شَهْرٍ فِی الْأَیَّامِ وَ السَّاعَاتِ
شَهْرَ اللَّهِ، عِیدَ أَوْلِیَائِهِ، أَکْرَمَ مَصْحُوبٍ: همه منادای مضاف، منصوب